Аўтамадэльная дружная сям’я

Самымі зацікаўленымі, актыўнымі і дзейснымі памочнікамі для педагогаў з’яўляюцца бацькі. Асабліва для педагогаў дадатковай адукацыі. Канечне, ёсць такія, хто запісвае сына або дачку ў гурток, каб, як кажуць, збыць на некалькі гадзін і заняцца ў гэты час асабістымі справамі. Аднак такі нумар не праходзіць у аб’яднаннях “Пачатковае аўтамадэляванне” і “Радыёкіруемыя аўтамадэлі” Рэспубліканскага цэнтра інавацыйнай і тэхнічнай творчасці. У кабінеце аўтамадэлявання займаюцца толькі зацікаўленыя асобы: дзеці, падлеткі, юнакі, а яшчэ іх таты і нават мамы, якія разам з сынамі спазнаюць таямніцы аўтамадэльнага спорту.

Дзейсная дапамога

“Тата, мама, я — аўтамадэльная сям’я” — гэта своеасаблівы дэвіз, згодна з якім у айчыннай сістэме дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі развіваецца аўтамадэльны спорт. Без дапамогі татаў і мам дзеці наўрад ці эфектыўна засвойвалі б навыкі кіравання аўтамадэлямі, іх будову. Адзін працуе за станком, другі пілуе, трэці завіхаецца з паяльнікам, чацвёрты мяняе колы на аўтамадэлі — паспрабуй усачыць за ўсімі.


Калі на заняткі дзеці прыходзяць з бацькамі — іншая справа. Адзін працуе за станком — за станком працуе і яго тата. Другі пілуе — тата трымае дэталь. Трэці завіхаецца з паяльнікам — тата сочыць, каб сын не апёк пальцы. Чацвёрты мяняе колы на аўтамабілі, а тата ў гэты час рамантуе рухавік. З татамі загадчыку кабінета Дзмітрыю Юр’евічу Мосіну значна прасцей кіраваць работай аб’яднанняў па інтарэсах, тлумачыць дзецям матэрыял, рыхтаваць кандыдатаў і майстроў аўтамадэльнага спорту.

Правільныя інвестыцыі

Супрацоўніцтва з бацькамі шматграннае. Адзін з галоўных яго аспектаў — фінансавы. Яшчэ гадоў 8 назад аўтамадэлі ствараліся ўручную. Аднак тэхналогіі імкліва развіваюцца, і ручныя мадэлі ўжо не здольны канкурыраваць з заводскімі. Таму набыццё мадэлі — першая ўмова паспяховых выступленняў на спаборніцтвах.“Некаторыя бацькі прыводзяць дзяцей і гавораць, маўляў, хачу запісаць сына ў гурток. Я ж бачу, што ты не хочаш, каб сын цікавіўся аўтамадэлямі, ты хочаш яго проста спіхнуць і на тры гадзіны сысці, заняцца сваімі справамі. Таму я адразу гавару татам і мамам, што калі іх дзеці хочуць займацца аўтамадэльным спортам, то на працягу двух месяцаў неабходна набыць тое, тое і тое. Гавораць: “Добра, добра”. З кожнымі заняткамі такое “добра” гучыць усё радзей, бацькі пачынаюць разумець, што аўтамадэляванне — гэта не забаўкі, гэта сур’ёзны від спорту, прычым фінансава затратны”, — гаворыць Дзмітрый Юр’евіч.


В.П.Каралёва:
“Прыемна назіраць, як на занятках па аўтамадэляванні мой сын становіцца самастойным, як у яго фарміруюцца мужчынскія рысы характару. Гэта ў першую чаргу адказнасць. Ён ведае, што працуе з сур’ёзнай тэхнікай. Аўтамадэлі — гэта не цацкі, у працы з імі трэба быць дакладным, уважлівым. Акрамя адказнасці, аўтамадэляванне фарміруе арганізаванасць, уважлівасць, узаемавыручку, дысцыплінаванасць, творчасць, крэатыўнасць, вучыць працаваць у камандзе”.

У трэнера па спартыўнай гімнастыцы Вольгі Пятроўны Каралёвай філасофскі погляд на гэтае пытанне: “Канечне, з фінансавага боку ўдзел майго сына ў гуртку з’яўляецца затратным. Але я лічу, гэта правільныя выдаткі. Лепш я сэканомлю на нечым іншым, але набуду патрэбную дэталь для аўтамадэлі. Я 6 гадоў працавала ў ЗША трэнерам на спартыўнай гімнастыцы і пэўныя ўрокі капіталізму для сябе засвоіла: грошы трэба ўкладваць у адукацыю, гэта бяспройгрышна. Гэта тое ўкладанне, якое ніколі не дэвальвуецца, заўсёды сябе акупіць”.

Сямейны клуб

Субота ў гуртку “Радыёкіруемыя аўтамадэлі” традыцыйна з’яўляецца бацькоўскім днём. Хаця пад словам “бацькоўскі” трэба разумець не толькі татаў і мам, але і дзядуляў, бабуль, братоў, сясцёр, і, нарэшце, проста сяброў. Дарэчы, ёсць традыцыя: за кожнага прыведзенага на “Кубак Дзеда Мароза” балельшчыка навучэнцу скідваецца адна секунда. Напрыклад, прывёў 5 чалавек, значыць, вынік праходжання тваёй аўтамадэллю трасы будзе, скажам, не 26, а 21 секунда. Дзмітрый Юр’евіч з усмешкай узгадвае, як адзін школьнік прывёў у якасці балельшчыкаў усіх аднакласнікаў.

У тым, што гурток па аўтамадэляванні з’яўляецца своеасаблівым сямейным клубам, няма нічога дзіўнага. Аўтамадэльнаму спорту ўсе ўзросты падуладны. Калі назіраеш, з якой захопленасцю таты разам з сынамі рамантуюць аўтамадэлі, як сочаць за праходжаннем трасы, як пры гэтым выказваюць свае эмоцыі, міжволі задаешся пытаннем са знакамітага верша: “Так и не смог я в тот вечер понять, кто же кого из них вывел гулять”. У нашым выпадку цяжка зразумець, хто каго прывёў на заняткі: тата сына ці сын тату.


Такая ж сітуацыя адбылася і з Дзмітрыем Юр’евічам. Аўтамадэляваннем ён пачаў займацца яшчэ ў школе. Аднак з гадамі хобі было забыта. Служыў ваенным, потым працаваў на заводзе. Пра дзіцячае хобі, а тым больш пра педагогіку, і не думаў. Выпадкова ці не (напэўна, не выпадкова) сын Дзмітрыя Юр’евіча таксама захапіўся аўтамадэляваннем і аднойчы сказаў: “Тата, прыходзь да мяне на заняткі ў гурток”. Так адбылося вяртанне да аўтамадэлявання, якое стала прафесіяй. Дзмітрый Юр’евіч ужо амаль 20 гадоў з’яўляецца педагогам дадатковай адукацыі і загадчыкам кабінета аўтамадэлявання Рэспубліканскага цэнтра інавацыйнай і тэхнічнай творчасці.

Мужчынская справа

Дырэктар фірмы па продажы шпалераў Сяргей Віктаравіч Андрасовіч таксама дакладна не скажа, хто каго запісаў у гурток. У прынцыпе, тата прывёў сына. Аднак можна сказаць і па-іншаму: тата запісаў і сына, і сябе, і заняткаў па аўтамадэляванні чакае не менш, чым яго Мікіта. Тлумачыцца ўсё вельмі проста: Сяргей Віктаравіч таксама захапляўся ў дзяцінстве аўтамадэлямі, аднак тыя мадэлі былі не радыёкіруемыя. А як хацелася не проста вазіць аўтамабіль рукамі, а кіраваць ім на адлегласці. І вось, дзякуючы зацікаўленасці сына, дзіцячыя мары збыліся.

— Для нас гэта звычайная справа: пасядзець разам некалькі гадзін і пакалупацца ў мадэлі, перабраць дэталі. Мы сапраўдная каманда. Заўсёды прымаем рашэнні разам. Вобразна кажучы, сын у мяне пілот, а я механік. Аўтамадэляванне — гэта сапраўдны мужчынскі занятак. Хлопчыкі не толькі вывучаюць будову аўтамабіля, але і вучацца працаваць на станку, нешта свідраваць, пілаваць, паяць. Заняткі ў гуртку карысныя не толькі ў плане авалодвання навыкамі, якія заўсёды спатрэбяцца даросламу мужчыне, але і ў плане фарміравання мужчынскага характару. Паглядзіце, вакол нас сапраўдная вялікая мужчынская кампанія, усе вітаюцца і развітваюцца, абавязкова паціскаючы адзін аднаму руку. Так што калі бацькі жадаюць сфарміраваць у свайго сына мужчынскія рысы характару, няхай абавязкова далучаюць яго да аўтамадэльнага спорту, — дзеліцца Сяргей Віктаравіч.

 
С.В.Андрасовіч:
“Як і многія нашы таты, я таксама захапляўся ў дзяцінстве аўтамадэляваннем. Калі цікавасць да гэтай справы ў вас не знікла, калі разам з сынам вы любіце гуляць у машынкі, то смела запісвайце і яго, і сябе ў адпаведны гурток. Тут хлопчык навучыцца і на станку працаваць, і пілаваць, і паяць. Адным словам, асвоіць навыкі, патрэбныя любому даросламу мужчыне. Аўтамадэляванне — гэта сапраўднае хобі сапраўдных мужчын”.

Гэтай жа думкі прытрымліваецца і Вольга Пятроўна Каралёва: “Так склалася, што наш тата жыве ў іншай краіне, таму для мяне важна, каб сын знаходзіўся ў мужчынскай кампаніі, займаўся мужчынскай справай, навучыўся ўсяму таму, чаму яго дома мог бы навучыць тата. Аўтамадэляванне — гэта тыпова мужчынскі від спорту. Калі іншыя хлопчыкі могуць звярнуцца па дапамогу да таты, то я ў тэхніцы не надта разбіраюся. Пеця не чакае ад мяне дапамогі, намагаецца ўсё засвоіць сам, што не з’яўляецца мінусам. Гэта хутчэй плюс. У параўнанні з іншымі дзецьмі, якім на дапамогу прыходзяць таты, мой сын усе памылкі выпраўляе самастойна. Хаця я з захапленнем назіраю за хлопчыкамі, якія прыходзяць на заняткі з татамі і цэлыя выхадныя займаюцца агульнай справай. Яны жывуць аўтамадэляваннем і дома, яны сапраўдная міні-каманда”.

А вось эканаміст Наталля Георгіеўна Катовіч дзякуючы захапленню сына пачала разбірацца ў аўтамабільнай тэхніцы. Калі сын толькі пачынаў займацца аўтамадэляваннем, мама была далёкая ад аўтамабільнай тэмы, цяпер праніклася, лёгка разбіраецца ў класах аўтамадэлей, іх будове, стараецца наведваць усе спаборніцтвы з удзелам сына. “Здаецца, Мінск — сталіца, самы вялікі горад Беларусі, аднак на спаборніцтвы мы часта выязджаем у іншыя гарады, бо ў Мінску недастаткова пляцовак для правядзення спаборніцтваў па аўтамадэльным спорце. Лічу, трэба ўдзяліць большую ўвагу развіццю гэтага віду спорту”, — адзначае Наталля Георгіеўна.

Адчыненыя дзверы

Любому педагогу, а педагогу дадатковай адукацыі асабліва, значна прасцей працаваць з дзецьмі, калі на дапамогу прыходзяць бацькі. Гэтая дапамога можа быць рознай. Фінансавая — вельмі важная, асабліва ў аўтамадэляванні. Аднак куды больш важнай з’яўляецца псіхалагічная дапамога. Калі сын разам з татам некалькі гадзін разам удасканальваюць аўтамадэль, перабіраюць яе дэталі, то эфектыўнасць засваення вучнем матэрыялу, які дае на занятках педагог, будзе асабліва высокай. І гэта тычыцца не толькі аўтамадэлявання. Дзверы на заняткі аб’яднанняў па інтарэсах любога профілю павінны быць заўсёды адчынены для бацькоў.

Ігар ГРЭЧКА.
Фота Алега ІГНАТОВІЧА.

Пакінуць каментарый

Ваш электронны адрас не будзе апублікаваны. Абавязковыя палі пазначаны *

*